Publication details
Abstracts and keywords
Dolomity to jedne z najpiękniejszych gór świata leżące w północnej części Włoch. Pomimo, że wiele szczytów przekracza wysokość 3000 m n.p.m., to są to góry dostępne dla wszystkich turystów. Wyjątkową atrakcją Dolomitów są bardzo liczne drogi wspinaczkowe przeznaczone do uprawiania tzw. alpinizmu turystycznego. Trasy w trudniejszych fragmentach zabezpieczone są przez zamocowanie stalowych lin ubezpieczających (stąd nazwa via ferrata, co po włosku oznacza żelazne drogi), a ponadto rozwieszone są linowe mostki, drabinki czy klamry. Turyści wyposażeni w uprzęż przypinają się do tych lin, co zapewnia im względne bezpieczeństwo. Autor zdjęć – Jerzy Montusiewicz, przez ponad 20 lat prowadził po tych trasach swoich znajomych, żonę Agnieszkę i krewnych, w sumie było to blisko 40 osób. Różny poziom trudności technicznych poszczególnych tras, ich długość (liczona w setkach metrów przewyższenia), czas dojścia do punktu startu i zejścia ze szczytu do stacji kolejki lub pozostawionego przy schronisku samochodu, umożliwia właściwy dobór via ferraty do możliwości uczestników. Autor przeszedł kilkadziesiąt różnych tras, niektóre wielokrotne, od najłatwiejszych po najtrudniejsze. Wiele z tras pokonywał w samotnych przejściach inne, jako przewodnik prowadząc swoich znajomych i rodzinę. Zawsze na początku wyjazdu zabierał uczestników na krótką, łatwą trasę i obserwował ich reakcje na ekspozycję i jak sobie radzą ze wspinaczką. Fotografowanie w czasie wspinaczek nie jest sprawą prostą i oczywistą. Noszenie dużego aparatu z teleobiektywem na wierzchu, gotowego zawsze do użycia, zabezpieczenie go przed przypadkowym upuszczeniem, przekładanie go to na lewą, to na prawą stronę lub wręcz zarzucanie na plecy aby nie uderzył w skałę podczas wspinaczki to dodatkowe trudności. Wykonanie ciekawych zdjęć jest łatwiejsze gdy trasa pokonywanej via ferraty jest już znana. Wtedy łatwiej ustawić się w dogodnym miejscu i czekać na pojawienie się wspinaczy. Z reguły turyści są tak zajęci poszukiwaniem chwytów na palce, stopni na buty, przepinaniem karabinków (zawsze są dwa, aby po odpięciu jednego drugi zapewniał asekurację), że nie mają świadomości o tym, że są obserwowani, że ktoś przygląda im się przez wizjer lustrzanki aby zrobić im zdjęcie. Emocje towarzyszące podczas wspinaczki są ogromne, a czas koncentracji na pokonanie całej drogi liczony jest w godziny. Autor fotografował znajomych i przypadkowych turystów z zagranicy. Na szczycie ujawniał się i zostawiał swój adres e-mailowy. Jeśli dostawał list to wysyłał im zdjęcia.
The Dolomites are amongst the most beautiful mountains in the world, situated in northern Italy. Although many of the peaks rise to over 3,000 metres above sea level, these mountains are accessible to all tourists. A unique attraction of the Dolomites is the vast number of climbing routes designed for what is known as ‘tourist mountaineering’. In the more challenging sections, the routes are secured by steel safety cables (hence the name ‘via ferrata’, which means ‘iron roads’ in Italian), and there are also rope bridges, ladders and handholds in place. Tourists wearing a harness clip onto these ropes, which ensures their relative safety. Photographer – Jerzy Montusiewicz, who for over 20 years guided his friends, his wife Agnieszka and relatives along these routes; in total, this amounted to nearly 40 people. The varying levels of technical difficulty of the individual routes, their length (measured in hundreds of metres of elevation gain), and the time taken to reach the starting point and descend from the summit to the cable car station or to the car left at the mountain hut, allow for the appropriate selection of a via ferrata to suit the participants’ abilities. The author has completed several dozen different routes, some of them multiple times, ranging from the easiest to the most difficult. He tackled many of the routes on solo outings, whilst on others he acted as a guide, leading his friends and family. At the start of every trip, he would take the participants on a short, easy route and observe their reactions to the exposure and how they coped with the climb. Taking photographs whilst climbing is neither simple nor straightforward. Carrying a large camera with a telephoto lens on your chest, always ready for use; securing it against accidental drops; shifting it from one side to the other; or even slinging it over your back so it doesn’t hit the rock face whilst climbing – all these present additional challenges. Taking interesting photos is easier when you’re already familiar with the via ferrata route. Then it’s easier to position yourself in a good spot and wait for the climbers to appear. As a rule, tourists are so preoccupied with finding handholds, footholds and clipping carabiners (there are always two, so that when one is unclipped, the other provides a safety catch) that they are unaware they are being watched, that someone is looking through the viewfinder of a DSLR to take their photograph. The thrills experienced whilst climbing are immense, and the time spent concentrating on completing the entire route is measured in hours. The author photographed friends and random tourists from abroad. At the summit, he would reveal his identity and leave his email address. If he received an email, he would send them the photos.
Related links and exhibition
